Við erum að fara í gegnum síðustu vikurnar í ÁRI SNÁKSINS samkvæmt kínverskri stjörnuspeki, en þær eru ekki háværar. Þær koma ekki með trommuslætti eða skýrum skilaboðum um hvað skuli gera næst. Þær skríða frekar áfram, lágt og hægt, líkt og snákurinn sjálfur þegar hann finnur að gamli hamurinn er alveg við það að losna. Það er eitthvað óþægilegt í loftinu – ekki vegna þess að eitthvað sé endilega rangt, heldur vegna þess að einhverju er að ljúka.
Í kínverskri stjörnspeki er snákurinn tákn umbreytinga, visku og þess að losa sig við það sem ekki þjónar lengur. En líkt og náttúran kennir okkur, er slíkt ferli sjaldnast auðvelt. Snákurinn skilur ekki gamla haminn eftir í einu lagi. Hann rifnar, flagnar, hangir eftir í trjágreinum og steinum – áminning um það sem var, jafnvel þegar líkaminn sjálfur er kominn lengra.
MANNFÓLKIÐ EKKI ÓLÍKT
Við mannfólkið erum ekki ólík snáknum. Þegar við stöndum á mörkum nýs tímabils, nýrrar útgáfu af okkur sjálfum, höldum við oft í leifar hins gamla. Gamlar venjur, hugsanir, hlutverk eða ótta, eitthvað sem einu sinni verndaði okkur, en er nú frekar hindrun. Við vitum að við þurfum að losa okkur – en samt er eitthvað sem heldur okkur föstum. Kannski vegna þess að gamli hamurinn var svo kunnuglegt skjól. Kannski vegna þess að við erum ekki enn viss um hvernig nýi hamurinn mun líta út.
Síðustu vikurnar í Ári Snáksins minna okkur á þetta millibilsástand. Þetta „hvorki né“ – þegar við erum hvorki alveg eins og áður, né komin þangað sem við stefnum. Á þessu tímabili reynir á þolinmæðina, því við viljum svo gjarnan stökkva af stað inn í hið nýja, en við verðum að ganga alveg frá því gamla, áður en það er hægt. Líkaminn og sálin vita það og eru að gefa þér skilaboð um að umbreyting tekur tíma.
AÐ SLEPPA TÖKUM OG SYRGJA
Að losa sig við “gamla haminn” felst ekki bara í því að sleppa tökum á hinu gamla, heldur líka að syrgja það gamla. Að viðurkenna að eitthvað hafi haft sitt gildi, jafnvel þótt tími þess sé liðinn. Það er eðlilegt að finna fyrir tregðu, þreytu eða óþoli á þessum tíma. Það er ekki merki um stöðnun, heldur um djúpa innri vinnu.
Og svo kemur biðin. Ekki bið sem er tóm, heldur bið sem er full af eftirvæntingu. Eins og fræ sem liggur í moldinni og virðist ekki gera neitt, en er í raun að safna krafti. Í þessari bið felst traust – traust á því að nýr kafli muni hefjast þegar rétti tíminn kemur, hvorki fyrr né síðar.
Þegar Ári Snáksins lýkur um miðjan febrúar 2026, er ekki endilega allt orðið skýrt. En ýmislegt hefur þegar breyst. Gamli hamurinn liggur eftir og þó við lítum stundum til baka og snertum hann, vitum við að við getum ekki farið í hann aftur. Nýi hamurinn er viðkvæmur, kannski ófullkominn – en hann er lifandi.
Og það er nóg.
© Guðrún Bergmann 2026
Ef þú átt ekki stjörnukort – geturðu pantað þér kort með 25% afslætti til og með 13. janúar með því að SMELLA HÉR!
Stjörnukort opna þér nýja sýn á lífið og hjálpa þér að marka stefnuna fram á við.
Mynd: Shutterstock.com
Um höfund
- Guðrún Bergmann hefur í rúm 30 ár verið ötull talsmaður þess að velja náttúrulegar leiðir til betri heilsu og bættra lífsgæða. Sjá nánar
Síðustu færslur
Greinar11. febrúar, 2026ÞRÝSTINGURINN FYRIR UMBREYTINGUNA
Greinar6. febrúar, 2026ÞEGAR SANNLEIKURINN OPNAR LEIÐINA
Greinar1. febrúar, 2026FULLT TUNGL Í LJÓNI 01.02.26
Greinar30. janúar, 2026ÞEGAR ALLT ER ÞURRKAÐ AF TÖFLUNNI